Niet klagen, maar...

Een oud spreekwoord zegt: ‘niet klagen maar dragen, en bidden om kracht’. Nu wil ik het gedeelte over bidden even overslaan, maar wel het even hebben over het ‘niet klagen’.


Want wat hebben we veel te klagen, neem bijvoorbeeld:

Het weer.
Het is te heet of te koud.
En van de winter was er teveel sneeuw.
Sneeuwpret is maar tot zo lang houdbaar, op een bepaald moment neemt de overlast de overhand.
We glibberen door het land.
Stoepen zijn glad: mensen breken benen, heupen en polsen, strooizout is schaars.
Hier en daar wordt zelfs gestrooid met badzout.
Dan ruiken die gladde wegen in ieder geval lekker.
Dat dan weer wel.
Hoewel ook dat weer klachten kan geven.

De belastingen.
Ze zijn hoog, die belastingen in Nederland.
En ons belastinggeld wordt absoluut zeker voor een deel verkwist.
Ik noem nog maar eens: metrodebacle in Amsterdam, HSL die nog steeds niet op snelheid is, Betuwelijn waar zo af en toe een trein overheen rijdt.
Allemaal betaald met ons geld.
En ik kan nog heel wat dingen noemen waarvan ik denk: nou... is dit nou nuttig?

De gezondheidszorg.
O, wat gaat daar allemaal mis.
De kosten stijgen tot ongekende hoogte.
Artsen maken fouten.
De verpleging heeft te weinig tijd.
Verpleeghuizen zitten vol en in bejaardenhuizen zitten mensen die soms dagen niet onder de douche kunnen wegens gebrek aan personeel.
En dat is nog maar het topje van de ijsberg.

De armoede.
Er zijn in ons welvarend landje steeds meer mensen die in stille, of luidruchtige, armoede leven.
Mensen die aangewezen zijn op voedsel- en kledingbanken die niet altijd de steun krijgen die ze verdienen.
Mensen die het echt arm hebben, maar ook mensen die hun geld eigenlijk aan verkeerde dingen besteden waardoor ze niet meer rond kunnen komen.

Ons leven.
Wat kunnen we daar over klagen.
Het gaat niet goed, of niet goed genoeg.
We willen meer spullen, maar daar hebben we meer geld voor nodig en als we dat niet hebben gaan we klagen.
We hebben een rothuwelijk, vervelende kinderen en te weinig vakantie.
Werk waar we geen zin meer in hebben of werk dat we niet kunnen krijgen.

Nederland staat bekend als een volk van klagers.
Daar ben ik het niet mee eens, want ik denk dat ieder mens ter wereld klaagt. Als je vergelijkingsmateriaal hebt om te klagen.
Want ben je niet anders gewend dan sneeuw, dan leg je je daar simpelweg bij neer.
Als er geen ziekenhuis in je buurt is, kun je ook niet klagen over de lange wachttijden en het gebrek aan boekjes om die tijd door te komen.
Als je nooit veel te eten hebt, hoef je ook niet te klagen over het feit dat nou net dat ene merk rijst toevallig even ‘op’ is.


 

Aan veel dingen kunnen we niets veranderen.
En wij kunnen over een heleboel dingen klagen omdat we kunnen vergelijken. Eigenlijk is dat een zegen en misschien klagen we wel wat minder als we ons dat realiseren.
Maar klaag in ieder geval niet over dingen waar je wel wat aan kunt doen. Verander daar wat aan en als je dat niet wilt: dan dragen.
Het lijkt me een geweldig nationaal voornemen als we ons gaan richten op zaken die we wel kunnen veranderen.
Ons gedrag, onze houding naar de ander en onszelf.
Want andere oude spreekwoorden luiden immers: ‘een betere wereld begint bij jezelf’, en ‘wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd’ en ‘we zien eerder de splinter in het oog van de ander dan de balk in ons eigen oog’, en lest, but not least: ‘het gras is altijd groener bij de buren’.

Toch moet ik even klagen..
Kwam vandaag met koppijn thuis uit mijn werk.
Mijn nieuwe baan kost heel veel energie, vooral dat vroeg op staan...
En manlief moet erg wennen aan het alleen thuis zijn, geen auto hebben en daardoor steeds afhankelijk zijn van anderen.....
We kunnen onze draai nog niet echt vinden, maar dat komt wel...
Zucht...