Emotie's dwarrelen rond als sneeuwvlokken...

  

 

Ik wilde vanddag beginnen met een sneeuwgedicht, maar eindig er mee.
Want ik kreeg gistermorgen weer eens een vervelend bericht..
Ze blijven elkaar wel opvolgen de laatste tijd..
De vader van een vriendin is dinsdagavond na een kort ziekbed overleden.
En dat terwijl ze vorige week nog zei, dat ze graag nog met z'n allen kerst wilde vieren..
En dus gaan we met onze vriendinnengroep, weer samen op weg naar een verdrietige begrafenis, komende maandag.
En zo krijgt deze kerst een grijs randje..

Het sneeuwde bij ons gisteren de hele middag en avond..
Heerlijk, vanuit mijn luie stoel, met een leuke film op de tv en de kinderen onder een kleed op de bank.
Wat wil een mensch nog meer...
Mijn planning (van kerstcadeautjes kopen) liep anders, omdat Willemijn ziek werd.
Met hele erge hoofdpijn richting dokter gegaan,waar ze last bleek te hebben van een virus, en de holten verstopt zaten.
Neusspray en paracetamol, en binnen blijven..
En dat is erg moeilijk als je vakantie hebt en het sneeuwt...

Sneeuwvlokken
Ronde witte kogels.
Als erwten zo klein
vallen ze naar beneden,
geheel zonder pijn.

Huizen die tegen elkaar leunen,
in de knisperende kou kreunen;
de luiken luid laten steunen.

Ronde witte kogels.
Gestadig en zonder chagrijn
vallen ze naar beneden;
maken hun eigen domein

Donkere palen, witte daken.
Dat zij in de winter blaken
heeft met duistere onschuld te maken.

Ronde witte kogels.
Teer, teder en fijn
vallen ze naar beneden.
Hoeveel zouden ’t zijn?

Een wollig tapijt strekt zich uit.
Vlokjes kleven aan de ruit.
Kinderen trekken er massaal op uit.

Ronde witte kogels.
Rustig en rein
vallen ze naar beneden
in een rechte lijn.

’t Ging de hele winter door.
Dat ’t zo hard vroor
kwam niet vaak voor.

Wintergedicht van beeldend woordkunstenaar Connie Harkema..