Een rare dag...

Gisteren een emotionele bijzetting gehad op ons kerkhof..
In de kerk kregen we (ongeveer 20 mensen) een roos en een graflicht(een kaars in een rood houdertje met deksel).
Deze mochten wij na mooie woorden van de pastoor bij het graf van Erwin neer zetten.
Het was stil, sprookjesachtig door de sneeuw, maar ozo verdrietig..
We hebben nog lang na zitten praten met een warme kop koffie.
Het heeft op ons allen een diepe indruk achter gelaten.

Eenmaal op weg naar huis, gebeurde het volgende:
                         

Ik fiets door de winkelstraat en zie een vrouw uitglijden.
Ik stap dus af, om haar te helpen, wat moeilijk ging, want haar enkel deed erg pijn, door de val.
In overleg met haar besloot ik haar man te bellen, om haar te komen halen.
Op het moment dat ik belde, zak ze ineens onderuit.
Ze viel Flauw...
Nou en dan schrik je hoor..
Ik heb haar neergelegd, en ben om hulp gaan roepen, terwijl ik haar goed in de gaten hield.
En wat deden 2 dames die vlakbij ons waren en het ook hadden zien gebeuren..
Ze liepen zo door, en riepen heel hard "nee, hoor we komen niet helpen, we willen ons hier niet mee bemoeien...."
En dat terwijl ik riep, dat ze flauw was gevallen en ik echt wel even hulp nodig had..
WAT WAS IK KWAAD OP DIE 2 OP DAT MOMENT...
Gelukkig kwam een vriendin van mij net ook van de kerk vandaan, en zag mij zitten op de stoep.
Samen hebben wij haar weer bij kennis gekregen, en kwam vrij snel daarop haar man ook..
Na wat overleg, besloot hij met haar naar de huisarts te gaan, werden wij hartelijk bedankt, en gingen wij weer onze weg..

Ik wilde kerstinkopen gaan doen, maar heb eerst maar een bak koffie gehaald bij mijn schoonmoeder, want de schrik zat er wel even in..