Pippi langkous verovert de wereld!

2 verhalen op 1 dag, ik weet het, het is fanatiek.
En DAT OP MIJN RUSTDAG!!
Maar ik kwam dit tegen, moest er erg om lachen, zag veel punten van herkenning, en ben wel erg benieuwd naar jullie reactie..

Volwassen zijn betekent voor veel dertigers dat het onbezonnen, luchthartige bestaan voorbij is.
Rond die leeftijd hoor je 'realistisch' te zijn en je verantwoordelijk te gedragen. Maar wie bepaalt eigenlijk welk gedrag bij volwassenheid hoort?
Marie Claire signaleert dat steeds meer vrouwen vrolijk springend door het leven gaan, zonder zich iets aan te trekken van het standaardbeeld van de volwassen vrouw - als een Pippi Langkous van rond de dertig.
De 'Pippi's' houden het graag luchtig.
Maar ze willen wel serieus genomen worden.
Goed nieuws!
Pippi Langkous is groot geworden.
De onverschrokken heldin met rode vlechten die alles durft - ook, of beter gezegd juíst als het niet mag - en bovendien loeisterk is, leeft niet langer in Villa Kakelbont, maar in de volwassen wereld.
Wat allerminst wil zeggen dat ze zelf volwassen is in de klassieke zin, want dingen doen zoals het hoort, daar heeft ze nog altijd een hekel aan.
Ze gaat dwars tegen de heersende conventies in, droomt van grootse daden en luistert naar haar gevoel.

Nog een opwekkend bericht: Pippi is niet langer alleen.
Als je goed om je heen kijkt, zie je dat haar zusters terrein winnen. Pippi Langkousen zijn nog zwaar in de minderheid, maar onderschat ze niet, want ze hebben een kracht waar je van staat te kijken.
Niet voor niets kon oer-Pippi met gemak een paard optillen. Gwen Stefani van No Doubt, Wendy van Dijk als Ushi, tv-personage Ally McBeal: stuk voor stuk morrelen ze aan het standaardbeeld dat van een volwassen vrouw bestaat: verantwoordelijk, verstandig, reëel, aangepast.
Wie zegt dat je minder volwassen bent als je nog vrijuit durft te fantaseren, af en toe een wilde luchtsprong maakt en je uitbundig kleedt in plaats van 'passend bij je leeftijd'? Gwen Stefani straalt uit dat ze precies doet waar ze zin in heeft, Ushi stelt spontane, nieuwsgierige vragen zonder gehinderd te worden door gevoel voor decorum en Ally McBeal laat regelmatig haar fantasie de overhand nemen.
Steeds meer vrouwen durven de vrolijke, onbezonnen, bij vlagen recalcitrante Pippi Langkous in zichzelf de ruimte te geven.
Het luchtige leven houdt niet op als je rond de dertig bent.

Als klein meisje nam Janine Hogendam (29) zich heilig voor om nooit volwassen te worden. «Ik vind ouderwetse volwassenen valse mensen die doen alsof,» zegt ze rillend. «Ik kan dat niet, ben heel eerlijk.
Ik word opstandig als men van me verwacht dat ik me volwassen gedraag. Ik laat me geen regels opleggen, wil me niet conformeren. Dat ik nooit meer zou kunnen spelen vind ik een angstwekkende gedachte.
Vroeger vreesde ik dat ik met vijftien echt groot zou zijn, daarna lag de magische grens bij vijfentwintig, maar nu ik bijna dertig ben, krijg ik gelukkig steeds sterker het gevoel dat ik zo blijf en nooit volwassen zal worden op de traditionele manier. Ik zie het leven als een speeltuin.
Er sterft iets in als je vergeet hoe het was om klein te zijn.»


Janine heeft wel wat weg van Pippi Langkous.
Ze draagt felgekleurde, gestreepte kleren en loopt vrolijk verend, alsof ze elk moment op kan stijgen. Pippi Langkous zit overigens van binnen. Janine: «Ik speel graag met de heersende norm. Als oranje staarten en rijglaarzen mode zijn, doe ik expres iets keurigs aan. Die kinderlijke kleren bij H&M vind ik ook van dat vreselijke, opgelegde massagedrag.
Leeftijdgenoten met elastiekjes in hun haar zijn me tegen gaan staan toen een vriend een keer zei dat hij vrouwen-met-staartjes zo leuk vond. Blijkbaar was dat een bepaald slag. Sindsdien draag ik mijn haar los.
Het Pippi-gevoel gaat om passie; wanneer je met passie een mantelpak draagt, kun je net zo goed een Pippi zijn.»

Pippi Langkous wijkt af in haar gedrag en dat wordt haar lang niet altijd in dank afgenomen. «Op het moment ben ik aan het solliciteren.
Wanneer je je zo opstelt als ik, word je minder snel aangenomen. Maar deze kant zit in mij en als ik die negeer, gaat het niet goed. Soms word ik tijdens een sollicitatie te licht bevonden omdat ik vrolijke dingen maak.
Prima, want als een werkgever niet doorziet wat ik doe, hoor ik daar ook niet. Vrolijke dingen maken is mijn missie!»

Ook Iza van Eijndhoven (29) houdt het leven graag luchtig en brengt haar omgeving daardoor regelmatig in verwarring.
Haar huis blijkt van binnen een bonbon met een verrassende vulling: de wanden zijn rood, geel en roze, de stoelen grasgroen, de tafel is blauw, de lampen zijn van fel plastic en aan de muur hangt een kinderlijk, kleurig schilderij. «Ik ben graag de clown, maak overal grove grappen over,» zegt Iza met twinkelende ogen. «Veel mensen denken daardoor dat ik leeghoofdig ben, weinig diepgang heb. Ze hebben het idee dat ik alles als een lolletje zie.
Maar mijn leven is geen grap. In mijn werk ben ik wel degelijk serieus. Ik sla geregeld met mijn vuist op tafel: 'Voor dat salaris doe ik het niet!'. Ik heb een doel, weet waar ik naartoe wil.


Iza is erachter gekomen dat ze de Pippi in zichzelf niet kan verloochenen; net als Janine volgt zij haar hart, ook al stoot ze daar anderen mee voor het hoofd. «Als ik bij een bedrijf van die vleeskleurige panty's aan moet en een rok tot over de knie, accepteer ik die baan niet, hoeveel ze me ook bieden. Ten eerste zitten panty's kut, ten tweede voel ik me vervelend in een rok.
Waarom moeten vrouwen dat?
Doet het iets af aan je professionaliteit als je die kleren niet draagt?»

Puck de Werf (31) ziet er op het eerste gezicht keurig uit, al zou je door haar vlammende blik beter moeten weten. Ze zit in de directie van een groot bedrijf, heeft een koophuis en een luxe auto. «Pippi is bij mij wel degelijk aanwezig op het werk,» zegt Puck. «Als ik het ergens mee oneens ben, reageer ik impulsief en dan komt het er niet altijd even netjes uit. Wanneer ik rechtvaardigheid wil, spreek ik straattaal.
Vandaag nog kwam ik met veel lawaai de afdeling op: 'Ik word gek van al die zeikerds aan de telefoon!'.
Ondertussen sta ik dan mijn maillot op te hijsen met mijn rok omhoog - pas toen ik een collega zag lachen, had ik het in de gaten.
Een Pippi heeft zelf niet door hoe ze overkomt.
Ik krijg voortdurend te horen dat ik zo'n apart iemand ben, terwijl ik mezelf heel gewoon vind en me afvraag waarom anderen om me moeten lachen.
Het Pippi-gedrag is zo eigen dat ik het zelf niet herken.»

Iza houdt een vurig pleidooi voor een vrijgevochten Villa Kakelbont-leven.
Zij laat de toekomst graag open, krijgt het benauwd als ze van tevoren zou weten hoe de komende tien jaar eruit gaan zien. Iza: «Ik vind het schrikbarend hoeveel meiden kiezen voor zekerheid en volledig inkakken.
Als ze vijf jaar jonger zijn, valt het nog mee.
Maar rond de dertig worden Pippi's steeds zeldzamer.
Ik heb vrijheid nodig, anders kan ik net zo goed ophouden met leven.
Er moet wat gebeuren - en daar zorg ik zelf voor.»

Een geschikte liefdeskandidaat vinden, valt nog niet mee.
De wispelturigheid van een Pippi Langkous maakt mannen onzeker. Puck: «Veel mannen vinden het gruwelijk aantrekkelijk. Op afstand.
In een relatie hebben ze het er moeilijk mee.
Pippi's krijgen overal nieuwe impulsen en mannen zien dat als een bedreiging, zijn bang dat je er op een dag vandoor gaat.
Maar ik ga mezelf niet veranderen, zoek iemand die het leuk vindt dat ik een Pippi ben.»

Janine test mannen op hun Pippi-bestendigheid: voor de eerste date trekt ze haar Koekiemonster T-shirt aan. «Voor mij is het ook in de liefde essentieel dat je kunt spelen. Als een man om zo'n speelse outfit kan lachen, is het oké.
Of nee... wacht even! Als hij me dan nog als vrouw kan zien, is het pas goed.»

Je kunt niet rationeel besluiten om een Pippi Langkous te worden; dat ben je of dat ben je niet. Als ze in je zit, is het de kunst om haar te horen en haar serieus te nemen.
Janine, Iza en Puck zijn rond hun dertigste zo zeker van zichzelf dat ze Pippi ten alle tijden de ruimte geven en zich niet laten afremmen door het vastgeroeste beeld van een standaard volwassen vrouw. Puck: «Ik heb wel het uiterlijk van een volwassene, maar doe nog altijd mee met de kinderen. Die rebelse kant blijft. Ik hoef niet aan een plaatje te voldoen, doe het toch zoals ik het wil.
Ammehoela!
De definitie van volwassen worden, ken ik niet.
Als ik moet piesen, ga ik zo in de bosjes zitten, ook al rijden er auto's langs.
Ik weet zeker dat ik dat nog doe op mijn zestigste!»

Ook Janine ziet een zonnige toekomst voor zich als miss Langkous. «Ik hoop dat ik rond mijn veertigste een Pippi the man heb gevonden, met wie ik dat rebelse gevoel kan vasthouden.
Het gaat me vast steeds meer lukken om de wereld in te richten zoals ik dat wil.
Op latere leeftijd denk ik dat ik nog meer Pippi ben dan nu.»