Als het leven je te zwaar wordt...

nbsp;            

Ik had gisteren een hele rare dag op mijn werk...

Een collega van mij, kwam behoorlijk van slag op het werk, met de mededeling dat ze even naar haar ouders moest bellen.
Bij het navragen waarom dat moest, begon ze heel erg te huilen en vertelde dat ze onderweg van huis naar het werk 12 gemiste oproepen had gehad, met het nummer van en thuis, en van de buren van haar ouders.
En dat ze nu bang was, dat er wat mis was met haar depressieve moeder .
Omdat ik niet wilde dat ze alleen was, ben ik meegelopen, heb ik haar een glas water gegeven, en heb haar goed in de gaten gehouden toen ze ging bellen.
En dat was maar goed ook, want ze begon, terwijl ze aan het bellen was heel erg te huilen, en viel vervolgens flauw in mijn armen...
Met hulp van nog een collega haar bijgebracht, haar stevig vast gehouden en haar laten huilen..
Na een tijdje heb ik maar voorzichtig gevraagd wat er aan de hand was..
En toen hoorde we, dat haar moeder een zelfmoordpoging had gedaan, en gevonden was door de buren.
Zij hebben de ambulance gebeld, en dus ook haar..

Met de schrik om het hart, hoorden wij dit aan, en gingen we na verloop van tijd samen met haar actie ondernemen.
Dus dan ga je bellen met het ziekenhuis, met haar haar vader die op zee vaart en dus niet thuis was, en moest er geregeld worden dat zij naar het ziekenhuis van Dokkum gebracht werd.
Want autorijden kon ze echt niet, en wij vonden het ook niet verantwoord....

Toen eenmaal alles geregeld was, ben ik eerst maar even een frisse neus gaan halen en heb even mijn tranen de vrije loop gelaten.
Want dit alles hakte er behoorlijk in..

Vanvond kreeg ik bericht dat haar moeder het heeft overleefd, maar dat het nog wel erg kritiek is.
Dit soort dagen moet je niet teveel hebben..
Pluk de dag..