Als je overmorgen oud bent...

Als je overmorgen oud bent
Wie zal er dan bij je blijven
Om je pijntjes weg te wrijven
En je zorgjes weg te doen
En niet al te erg te kijven
Als je weer praat over toen

Als je overmorgen oud bent
Wie zal je dan moed inspreken
En wie helpt je oversteken
Als het niet alleen meer gaat
En wie zal de stilte breken
Die als ijs rondom je staat

Als je overmorgen oud bent
Wie zal dan je bed opmaken
En wie doet je kleine zaken
En wie zorgt er voor je brood
En wie zal er bij je waken
Op de avond voor je dood

Als je overmorgen oud bent
Zo oud dat je oren tuiten
Wie zal je neus dan snuiten
En wie helpt je op te staan
En wie zal je ogen sluiten
Als ze niet vanzelf dichtgaan..

Mooie tekst/lieve woorden van Jules de Korte...

Ik heb al heel lang geen opa en oma meer, maar op hun sterfdag moet ik altijd even aan ze denken.
Mijn oma die overleedt, toen ik 6 jaar was, ze had kanker.
Het was een oma die veel bij ons thuis was.
Een hele lieve oma.
Mijn opa overleedt toen ik 15 jaar was, en daar heb ik veel verdriet om gehad.
Hij woonde bij ons in het dorp, ik zag hem iedere dag, en was stapelgek op hem.
Mijn andere opa en oma heb ik nooit gekend.
En Koos had een oma, die wel 96 is geworden.
Ze woonde tot op het laatst thuis, sliep nog boven, kookte haar eigen potje nog, en was erg bij de tijd..
Bij haar gaf het lichaam het gewoon op, al wilde ze geestelijk nog wel verder..

Onze kinderen hebben een oma, die stapelgek is met ze, en zij ook met haar..
De opa daarvan is helaas ook aan kanker overleden, op 52 jarige leeftijd..
Veel te jong..
Helaas hebben ze ook een opa en oma, die eigenlijk geen interesse hebben in hun (klein)kinderen.
Ze hebben het te druk met hun eigen, kleine wereldje, en snappen de wereld van hun/van ons niet.
Kunnen daar niet echt mee overweg..