Zei de ene regendruppel tegen de andere…

Deze voelt wel goed”, zei de ene regendruppel tegen de andere. “Wat denk jij ervan?”. De andere regendruppel keek haar bedenkelijk aan. “Tsja… het lijkt inderdaad wel een goede wolk om van af te springen, maar ja… die wolk daar ziet er ook goed uit. We kunnen maar één keer springen, en wat als we het niet goed doen? Moeilijk hoor. Hoe moet je nu weten van welke wolk je af moet springen om weer beneden terug te komen?”.

Dat was een groot probleem, en ze stonden dan ook nog een tijdje na te denken. Opeens kreeg één van hen een goed idee. “Laten we het aan de chef vragen! Hij is al zolang in de wolken, hij moet toch wel weten van welke wolk je het beste kunt springen.” Zo gezegd, zo gedaan.

De chef had zijn bijnaam te danken aan het feit dat hij van alle regendruppels al het langste boven bivakkeerde. De andere regendruppels hadden dan ook veel respect voor hem. Ze troffen hem aan voor zijn hutje, waar hij genoeglijk aan zijn waterpijp zat te lurken. De ene regendruppel kuchte zachtjes en de chef keek op. Hij keek wat waterig uit zijn ogen. “Chef”, zei de andere regendruppel, “wij willen weer naar huis, naar beneden. Maar we komen er niet uit van welke wolk we dan het beste af kunnen springen.”
De chef fronste zijn wenkbrauwen en keek ze doordringend aan. Hij schraapte zijn keel. “Zo… jullie willen naar beneden? Weet je dat zeker?” De regendruppels keken hem vol verbazing aan. “Ja, natuurlijk chef, daar komen we toch ook vandaan, daar horen we thuis.” “Ja maar”, zei de chef, “weten jullie dan niet dat de reis naar beneden heel erg gevaarlijk is? Het schijnt zo koud te kunnen worden, dat je helemaal verstijfd. En de zon, die bol van vuur, kan zo hard branden dat je ineenschrompeld en helemaal niet beneden aankomt.” De chef zag dat zijn woorden het gewenste effect hadden, en hij gooide er nog een schepje bovenop. “En dan heb ik het nog geen eens gehad over de wind, die je urenlang in het rond kan blazen en je naar de meest rare plekken kan brengen.” Het huilen stond de regendruppels nader dan het lachen.

Ontmoedigd en verslagen liepen de regendruppels over de wolken terug naar hun tijdelijke optrekje. Waar ze eerst er niet uitkwamen van welke wolk ze het beste konden springen, waren ze nu al hun dromen kwijt. Ze waren zo verzonken in deze droevige gedachten dat ze de wolkbreuk voor hun voeten niet opmerkten. En toen ze die wel zagen, was het al te laat. Pardoes tuimelden ze er door heen naar beneden. Eerst gilden en schreeuwden ze van schrik, maar al snel hadden ze de grootste lol. Ze raasden door de grijzige lucht naar beneden en het duurde niet lang voordat ze met een grote plons in het meertje belandden.

“Woehoe!!! Wow! Hiiiii-haaaa!” De ene regendruppel bleef maar schreeuwen. De andere, die wat minder emotioneel was, keek koeltjes om zich heen en merkte droog op: “Nou, dat was best aardig.” Intens nagenietend zonken ze langzaam weg in de golven om hen heen. Het laatste wat ze elkaar toeriepen, vlak voordat ze beiden kopje onder gingen, was: “Wie het eerste weer boven is!”



Ha, ha, zo is het maar net..


Zo even wat foto's over het mooie van DE REGEN...








En..om dit positieve bericht mooi af te sluiten..
Na regen komt zonneschijn.

Ik ga nu maar eens mijn kinderen laten winnen met spelletjes.