Hoe verleden en heden samen komen....

Ik heb van 1990 tot 1998 op allerlei kinderdagverblijven, binnen de stichting SKSG gewerkt.
Dat staat voor Stichting Kinderopvang Stad Groningen..
Al die jaren heb ik heel wat kinderen en ouders voorbij zien komen..
Ik heb er dan ook fijne herinneringen aan..
De kinderen van toen, zijn nu pubers van 14 a 16 jaar..

Nu gebeurde mij deze week het volgende:

Op mijn vrije dinsdagmiddag( gisteren dus..) zat ik even tv te kijken, en zag ik een programma voorbij komen over kinderen die "anders"zijn..
Ik zag veel herkenning in die kinderen en Wessel, dus bleef even kijken.
En daar was ze ineens, Willemien Vereijken, met haar 3 kinderen, waarvan er ook eentje "anders" is.
http://www.willemienvereijken.nl/

Ze heeft ook net zoals wij allen een blog:

http://moederszondergrenzen.blogspot.com/

Deze Willemien kwam mij zo bekend voor, zo ook de namen van 2 van haar 3 kinderen..
Na wat nadenken kwam ik tot de conclusie dat ik haar ken van de SKSG tijd..
Dat ik haar 2 kinderen op de groep heb gehad..
Ik ben toen het programma was afgelopen haar naam gaan googelen, en kwam dus op bovenstaande website..
Nadat ik deze eens goed doorhad gelezen, heb ik de stoute schoenen aan getrokken, en heb ik haar een mail gestuurd.
Een mail met mijn verhaal van toen op de SKSG, en mijn verhaal van nu, over Wessel..
Ik was heel benieuwd of ze terug zou reageren, of ze mij uberhaupt nog kende...
En ja hoor, nog geen dag ( vandaag dus..) later kreeg ik een hele hartelijk mail terug.
Ze was verrast, en vroeg om mijn postadres, want ze had een boek geschreven over Ebel, en de tijd dat hij op het kinderdagverblijf bij mij heeft gezeten..
Ze wilde mij dat boek graag toesturen...
Hoe bijzonder is dit..

Via haar website kwam ik op de volgende website, eentje waar ik nu al wat aan heb...
http://www.lotjeenco.nl/

En zo komen heden en verleden samen, kan iemand uit het verleden mij helpen met het heden...

Met Wessel gaat het steeds een beetje beter.
Hij is langzamerhand weer de oude Wessel aan het worden, die met vriendjes buiten speelt, niet meer zoveel huilt op school, en gelukkig niet meer zo deprssief is..
Hij is wel veel moe, en soms nog duizelig, maar dat komt van de medicatie..
Bijzonder wat 4 druppeltjes kunnen doen, met een mens..
Volgende week maandag hebben wij een intake gesprek met de dagopvang..
Ik ben benieuwd wat zij ons te vertellen hebben, en hoe lang het nog duurt, voordat Wessel daar heen kan gaan..